Αν ρωτήσεις “τι είναι ελληνικό σε αυτό τον κόσμο” θα βρεις της εφιαλτική απάντηση ότι Ελληνικό είναι ότι οι ξένοι αναγνωρίζουν ως ελληνικό.Πρακτικά μιλάμε για λίγα αρχαία χαλάσματα, κάποια νησιά, σουβλάκι, μουζάκα, μπουζούκια, τζατζίκι, συρτάκι και τσολιαδάκια.
Η έλλειψη αυτογνωσίας είναι τραγική και στερεί την χώρα από οποιαδήποτε δυνατότητα σχεδιασμού. Δεν ειναι δυνατόν να ξέρουμε που πάμε αφού δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και από που ερχόμαστε. Είμαστε λοιπόν αυτό πουθέλουν οι ξένοι να είμαστε και αυτό το κάνουμε καλά. Σε αυτή την συλλογιστική τοποθετώ την προσπάθεια να μαζευτούν χιλιάδες έλληνες στο Βόλο και να χορέψουν συρτάκι για την Ελλάδα και για μια θέση στο Βιβλίο Γκίνες! Εύχομαι να πετύχουν τον σκοπό τους και να περάσουν καλά
Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα 2421052533-35 της Εταιρείας Κοινωνικής Παρέμβασης και Πολιτισμού ή γραπτώς στο γκρουπάκι στο facebook με τίτλο Magnesia Sirtaki Dance Record.
Το συρτάκι γεννήθηκε τη δεκαετία του ’60 -και συγκεκριμένα το 1964- για τις ανάγκες της κινηματογραφικής αμερικανικής ταινίας «Ζορμπάς, ο Ελληνας» (Zorba the Greek) με τον Αντονι Κουίν στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αλέξη Ζορμπά και με συμπρωταγωνιστές τους Αλαν Μπέιτς και Ειρήνη Παπά.
Ουσιαστικά ο χορός αυτός είναι απλά μια… έμπνευση, μία επινόηση ενα τηλεοπτικό προϊών. Πρόκειται για συνδυασμό (αρχικά) αργών και (έπειτα) πιο γρήγορων βημάτων του χασάπικου, έναν συρτό χορό που ενώνει τις βαριές, κολλημένες στο έδαφος κινήσεις με τα πιο πηδηχτά βήματα. Άλλωστε αυτό, δηλαδή η επιτάχυνση στον ρυθμό, είναι το κύριο χαρακτηριστικό στο συρτάκι, τη μουσική του οποίου έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης.
Η αμερικανική ταινία βασίστηκε στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», τη σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Κακογιάννης, ενώ πολλές σκηνές της γυρίστηκαν στην Κρήτη. Το συρτάκι ταυτίστηκε με την Ελλάδα και έγινε ελληνικός χωρός γιατί ο Κουήν δεν ήξερε να χορεύει και γιατί το ζήτησαν οι τουρίστες που ήρθαν στην Ελλάδα.
Συμπεριφοριστικά θα μπορούσαμε να μιλάμε επί ώρες για Εξαρτημένα ανακλαστικά και για τον τρόπο που οι ξένοι μας εκπαίδευσαν με επιτυχία τα ευχαριστιόμαστε και να νιώθουμε ευχαρίστηση με όσα αρέσουν κατά βάση σε αυτούς. Θέλουμε την επιβράβευση τους, θέλουμε να μας έχουν κοντά τους και κάνουμε ότι περιμένουν να κάνουμε προσδοκώντας να μας χαϊδέψουν περιστασιακά.
Υπάρχει θέμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου